Vorige week ben ik begonnen met mijn Orientatiestudie. Na een fout in de aanmelding en een telefoontje naar de klantenservice, kwamen mijn boeken 3 dagen later gelukkig binnen. Kon ik alsnog snel beginnen.
De eerste dagen heb ik enkel gelezen over het internetplatform dat veel gebruikt word in deze studie. Tegenwoordig gebeurd alles natuurlijk op internet en ik moet dan ook huiswerkopdracht allemaal in een mooi, speciaal ontworpen vakje zetten. In het verkeerde vakje is een absolute no-go, dus ik zal goed op moeten letten.
Tja, die Digitale Leeromgeving toch. Ik zeg jullie nu vast: als ik níét slaag, komt het omdat ik er weinig van snap. Serieus, ik ben nog niet begonnen met de lesstof, maar dat wil ik komende donderdag startten, zodat ik eerst alle studietips rustig door kan nemen.
Hey, ik heb inmiddels al 7 jaar geen school vanbinnen gezien. Lijkt me geen overbodige luxe om goed en geinformeerd aan de slag te gaan. Moet ik maar eens snel uitzoeken hoe je threma e's maakt, trouwens. En ik kan geen i met dubbele punt maken. As you see, lot to do.
Het is spannend, wat zeg ik; SUPERSPANNEND! Als er iemand dacht dat ik niks kon, was ik het wel. Jarenlang durfde ik niet, had ik zoiezo geen toekomst buiten de psychiatrie voor ogen. En nu... zoveel twijfels, maar vooral veel motivatie. Ik ben bang dat ik het niet kan. Ik ben bang voor teleurstelling, maar ookal haal ik het niet, dat ik dit na al die jaren heb aangedurfd, is misschien wel de mooiste overwinning ooit.
De praktijkdagen, waarbij ik medestudenten ontmoet, komen eraan. Ook spannend, maar aan de andere kant vind ik menselijk contact ook vreselijk plezierig. Ben alleen bang om voor gek te staan, een welbekend karaktertrekje van me. Verder niet echt angstgestoord meer, want ik ga me zeker deze week nog opgeven. Ik wil deze dingen niet vermijden.
Nou, nu weten jullie zo'n beetje hoe GROOT de verandering is die in mijn leven heeft plaats gevonden. In een privélog schrijf ik meer, maar die komt nog niet echt van de grond momenteel. Gezien nog bijna niemand weet van mijn terugkeer, zal niemand echt wat missen als ik het nog even uitstel.
Wens me maar succes, want ik doe nu HBO niveau, terwijl ik ten eerste een VMBO'er ben en ten tweede dus 7 jaar met stilstaande hersenpan heb rondgelopen. Dit gaat een flinke klus worden, maar ik ben bereid ver te gaan.
Zodat ik achteraf heel trots terug kan kijken.
| 
Ik wil zo hoog mogelijk eindigen, ten eerste vind ik dat gewoon leuk (zo was ik op school al) en ten tweede omdat mn ouders alleen maar zeiden over hoe zwaar HBO voor mij was, ik wil ze de keiharde positieve realiteit onder de neus schuiven, hehe. Ik denk namelijk echt wel dat ik dit kan! 
ooit eens weg
God, wat ben ik dankbaar voor L. mijn behandelaar. Zij is de enige die mij zover kreeg om alleen over straat te gaan. Ik weet niet of iemand het zich herinnerd, maar mijn moeder moest me overal naartoe vervoeren. Nu kan ik het alleen. Heus heb ik nog wel moeilijke dagen, dan lukt het mij niet naar buiten te gaan. Maar dat laatste restje komt nog wel.
