| |
 |
Welkom
Persoonlijk | Overigen
|
01 Maart 2010 | 14:33:00
|
|
Menu
• Alles over angststoornissen - *klik*
• Informatie psychische stoornissen - *klik*
• Supportlogs - coming soon..
• Overigen - '
FATAL IS VAN PLAN OUDE LOGS TE WISSEN.
deels omdat ik een stuk negativiteit kwijt wil (want dat waren mijn logs nou eenmaal) en anderzijds omdat ik bang ben dat ik te herkenbaar ben aan vele verhalen..
Lyrics, informatielogs oid blijven wel staan in mijn archief. Verder alleen nog persoonlijke logs van 2010.
En ik ben even bezig een nieuw menu te maken. |
|
|
|
|
Back in your head
Muziek/Lyrics | Lyrics &stuff
|
20 Maart 2010 | 12:28:18
|
Build a wall of books between us in our bed
Repeat, repeat the words that I know we both said
Relax into the need, we get so comfortable
Remember when I was, so strange and likeable
I just want back in your head
I just want back in your head
I'm not unfaithful, but I'll stray
When I get a little scared
When I jerk away from holding hands with you
I know these habits hurt important parts of you
Remember when I was sweet and unexplainable
Nothing like this person, unlovable
I just want back in your head
I just want back in your head
I'm not unfaithful, but I'll stray
When I get a little scared
© lyrics by Tegan & Sara
ps. wie weet er hoe je een youtubeliedje op punt krijgt?
i totally forgot!
|
|
|
|
What to do..
Persoonlijk | Mijn leven
|
17 Maart 2010 | 12:25:56
|
Gisteravond zat ik weer even depressief te zijn, maar gelukkig nu niet meer.
Heb vandaag weer eventjes (begeleid) gewerkt, ging goed! Ik deed wel weer iets fout, maar gelukkig zat er nu niet iemand die me afsnauwde. Die man was heel aardig, dat helpt mij echt. Als iemand meteen zo gemeen praat word ik alleen maar banger, door deze man voelde ik me op mijn gemak.
Het is zo raar dat, nu ik pas voor de 2e keer daar ben, ik al merk dat dit werk mij helpt. Er lopen hele aardige mensen rond! Ze vragen hoe het met mij gaat, terwijl ze me niet eens kennen. Voelt heel fijn. Geeft me teminste zelfvertrouwen (werd tijd)
Ik kwam nog een oud therapiegenootje tegen, even mee gekletst. Verder was er een man (zal ergens rond de 30 zijn geweest) die wilde weten hoe ik heette, waar ik woonde, bla-bla-bla.
Blijkbaar vinden mensen mij leuk :) Pfjieuw!
 En.. ik kwam die jongen weer tegen. Hij zei meteen "heuj" , haha het kwam er heel vaag uit. Jammergenoeg moest hij meteen door (godver, ik haat het om iemand leuk te vinden). Van een afstandje stond ie daarna nog wel naar me te zwaaien en te lachen. En tja.. ik knikte maar een beetje.Ik weet echt niet hoe ik daarmee om moet gaan, ik wil die kerel helemaal niet leuk vinden.
Ik zou dit weekend naar een vriendin gaan, die ik al 5 jaar niet heb gezien. In 2004/2005 zaten we samen opgenomen. Het gaat lichamelijk niet zo goed met haar, dus helaas moest ze afzeggen. Ik vind het echt heel jammer, in alle jaren dat we geen contact hadden heb ik haar gemist, en zij mij ook zei ze. IK had haar en ring gegeven en die heeft ze nog steeds, ik haar parfum. Best bijzonder.
En ik ben bijna jarig.. The big 22. Mijn laatste 5 verjaardagen waren heel depressief; ik zat óf opgenomen, óf lag jankend in bed, omdat ik al zolang die depressie heb. Dat wil ik dit jaar niet. Ik zou mensen uit willen nodigen, maar vind het moeilijk. En ik ben bang dat er alsnog niemand komt, en dat ik me dan weer eenzaam voel. Ik heb nog nooit een vriendin gehad op mijn verjaardag, nooit.
Daarnaast vind ik het ook lastig iemand thuis te vragen, omdat het bij ons nogal ingewikkeld is. Ik ben bang dat er toneelgespeeld word en dat niemand dan begrijpt hoe dingen écht zijn bij ons thuis. En bij toneelspel voel ik me ook heel verdrietig.
Mijn vader kan heel aardig zijn, en ik wil absoluut niet slecht over hem praten. Maar hij heeft ook een andere kant, die mij als kind veel verdriet heeft gedaan.
Misschien ga ik dit weekend maar met P. naar de film, verder waarschijnlijk weinig.. |
|
|
|
Boy.
Muziek/Lyrics | Lyrics &stuff
|
14 Maart 2010 | 19:34:56
|
Gaat dit over sociale fobie/ontwijkende pers.- stoornis?
Kan bijna niet anders. té herkenbaar..
[jankgehalte van dit nr is dan ook nogal hoog]
"Boy"
He can’t make sense of this,
He’s just too normal
This place is too scary
He’s so scared that he’ll miss,
it keeps him in hiding
And restless and wanting..
What if for one minute
He’s given a chance,
And he does something brilliant
But he’d rather not know
His walls protect him,
His bedroom’s a prison
Now is your chance boy, just ignore
the dreadful things they say
“Go on, give up, you’ll never win.”
No crying now, they’re watching him
His blood will boil, the kids will sing
“Learn to drown before you learn to swim.”
If he took his time to prepare,
Stepped out of his shell
Alone is an addiction
Such a comforting place,
A common mistake
A dry wishing well.
Now is your chance boy, just ignore
the dreadful things they say
“Go on, give up, you’ll never win.”
No crying now, they’re watching him
His blood will boil, the kids will sing
“Learn to drown before you learn to swim.”
Oh what a mistake
His struggle within
He can never do right by them
Just stands on the stage with a grip,
but he drops on his knees
And he’s waiting for anything he can believe
And he’s lost
And just wants to be ordinary
©Lyrics by Bayside
|
|
|
|
Lieve J.
Persoonlijk | Mijn leven
|
12 Maart 2010 | 13:00:53
|
Lieve J,
Als ik alleen al aan je denk, word die hele sombere kutwereld nog zwarter dan zwart.
Ik heb het eigenlijk nooit met iemand over jou, zoiezo niet hier. Volgens mij is er maar één iemand die ik over jou verteld heb, die hier leest.
Maar niemand hoeft ook te weten hoe het zit. Het zou niet uitmaken.
Je bent al meer dan 3 jaar dood, maar mijn verdriet blijft zo vers. Ik mis je nog iedere dag.
Ik heb nog nooit zo'n mooi en geweldig persoon ontmoet als jou, en dat meen ik. Jij voelde als mijn zielsverwant.
Soms wil ik alleen maar dood, zodat ik weer bij jou ben. Soms mis ik je zó erg, en lijkt met me heerlijk om te gaan. Ik weet dat het zo stom is.
Je zei dat je van me hield, maar toch voelt het zo stom dat ik van jou hou. Ik voel me te fokking waardeloos.
Ik heb me vaak afgevraagd waarom nou jij. Waarom precies degene van wie ik het meest houd. Je was pas 22 toen je stierf. Ik heb niet eens afscheid van je kunnen nemen.
Ik weet nog dat jouw neef stierf, precies een jaar voordat jij ging. Net voordat jij me verliet.
Je weet niet half hoe erg ik je toen miste en je moest eens weten hoe erg ik je na al die jaren nog altijd mis.
Ik hou meer van je dan je ooit hebt kunnen denken. En ik haat mezelf dat ik het je nooit eens durfde te zeggen, je alleen maar op afstand hield.
Deze maand zou je 26 jaar worden, en mijn hart breekt als ik eraan denk. We waren bijna tegelijk jarig, dat was zo bijzonder.
Ik heb je al 1,000 keer gezegd dat ik je mis, maar ik weet dat het niet uit maakt.
want jij bent er niet meer. maar mijn liefde voor jou is nooit gestorven.
Ik hou van jou, en ik hoop dat je nu in een betere wereld bent.
maar nog het allermeest hoop ik ooit weer bij jou te zijn en dan zal ik eindelijk niet meer angstig zijn.
Dan vertel ik je eindelijk hoeveel ik van je hou.
|
|
|
|
Warboel
Persoonlijk | Mijn leven
|
09 Maart 2010 | 15:30:42
|
Gister nog zo'n leuk logje, vandaag waarschijnlijk minder.
Pff even die warboel m'n hoofd uit schrijven..
Wat een heerlijk zonnetje, dat is dan wel weer leuk aan deze dag. Verder weinig.
Ik kwam om 14:10 uit bed. Niet normaal. Ben voor de triljoenste keer niet naar deeltijd geweest, mijn lijf zit zo vol stress. Van zoveel dingen.
* Eten. Mijn eetpatroon is een mess. Ik vreet alles wat los en vast zit. Mijn maag is weer zo'n holle put. Ik gris het eten uit de kastjes en hamster het op geheime plekken in mijn kamer. Ik schaam me, ik voel me vies. Ik probeer mijn stress weg te vreten maar in feite brengt dat alleen maar meer stress. En ondanks dat ik dat weet kan ik niet ophouden
* Online leven. Ja, zelfs dat kan stress opleveren. Voor mij iig wel. Ik herhaal gesprekken in mijn hoofd, wat had ik gezegd, was dat wel normaal, nee dat was niet normaal, BLABLABLA. Ziek word ik ervan. Een hele routine leg ik af, qua gedachten. Kan het niet echt uitleggen. Maar het duurt láng. Het kost me uren tijd en nog meer energie. Kutzooi.
* Begeleid werken. Morgen begin ik. Ik wil niet, ik kan niet, schiet me af. Ja, dat is indd overdreven, maar in dit soort dingen reageer ik ook overdreven (je zou erbij moeten zijn). Labiel en emotioneel. Mn moeder moet 100x hetzelfde eeuwige angst-verhaal aanhoren. Ik word ziek van mezelf, maar ik kan niet ophouden met 'het uit willen leggen'.
Wat in mijn ogen nóóit lukt.
* (..) ziek. Mijn behandelaar. Ze is er al twee weken niet en komt voorlopig ook niet. Ik voel mij alleen en in de steek gelaten. En ja ik weeet dat dat niet zo is maar toch voelt het zo.
 En dat maakt dat ik niet naar deeltijd ga. Het is een circel. Ik denk na = ik denk enkel negatief na = ik ben zo'n loser/mongooletcetera = en leven is ook nog eens te eng = ik laat mijn rotkop nergens meer zien.Schijtziek word ik ervan.
Nee, ik wil niet zielig doen, absoluut niet. IK hoop tegen beter weten in dat het nu mijn hoofd uitgaat. Ik snak zo naar rust, ben zo moe. Zo moe van leven op deze manier.
Ik ben mijn fobie zo zat. Het is er zo eenzaam.
Ben even alles nu heel erg zat, maar dat komt waarschijnlijk ook doordat ik pessimist ben.
Ben zo zat om alleen te zijn en zo constant geobsedeerd door uiterlijk.
En vooral nu er geen behandelaar is om erover te praten.. :( |
|
|
|
Sounds familiar?
Persoonlijk | Overigen
|
08 Maart 2010 | 12:28:07
|
Het is zó irritant. Sta je bij de AH voor een pakje sigaretten, vraagt het 16-jarige kind achter de kassa of ik wel 16 ben.
Pardon?? Ik ben 21!
Hoe durven ze het uberhaupt te vragen.
Ik erger me daar gewoon aan, niet dat ik wat zeg, want dat durft mevrouw niet. Maar kut is het wel. Moet ik mijn legetimatie aan zo'n kind laten zien, het verpest gewoon mijn dag. Mij een beetje vragen of ik wel oud genoeg ben, kom nou.. Ik mag toch hopen dat ik geen 15 meer lijk gvd.
Soms tover ik zwaar geiriteerd mijn pas tevoorschijn. Al voel ik me flink genaaid en onzeker. As usual.
Je hebt toch zo'n programma; "10 jaar jonger in 10 dagen?"
Mij mogen ze opgeven voor de reeks "10 jaar ouder in 10 dagen".
Zucht.
Daarnaast ben ik tegenwoordig verslaafd aan iets geheels onschuldigs. Een spel. Met een boerderij (zo, nu weet men wel wat ik bedoel).
De hele dag denk ik enkel aan mijn tomaten die geoogst worden. Dat mag ik niet vergete, dat is BELANGRIJK.
Ik kan niet naar bed vóór die fucking groentetjes netjes geoogst zijn, dus blijf ik netjes wachten.
Heerlijk, maar tijdslurpend. Vandaar dat ik jullie dus nog steeds verwaarloos, ik ben continue op mijn nep-boerderij.
It's definitely an addiction.
En ach, verder wisselt mijn humeur af tussen eenzaam-wel oké-verdrietig-hoopvol-hopeloos en nog een zooi vermoeiend gezeik.
Maar daar verder nu even niks over, het logje is nu net zo leuk.
En bovendien moet ik weer naar mijn boerderij.
xx
|
|
|
|
Good things
Gezondheid/Psyche | Mijn leven
|
03 Maart 2010 | 22:14:00
|
Zo. Een flink deel van mijn archief is pats-boem-verdwenen.
Het voelt wel als een opluchting, heel gek. Alsof er toch een soort last weg is.
Ondertussen krabbel ik weer op, klim ik weer die diepe depressieve put uit. Het is moeilijk, maar opgeven wil ik ook niet meer, dat heb ik al te vaak gedaan. De medicijnen worden weer netjes normaal geslikt, ipv in een overdosis. Ik begin weer iets uit mijn isolatie te klimmen.
Vandaag is de knoop doorgehakt; ik ga aan het begeleid werk; voor mij een eerste stap in de richting van een normaal leven. Ik vind het doodeng, had het liefst nee gezegd, maar als ik nee zou zeggen blijf ik vasthouden aan mijn sociale fobie en dat wil ik niet.
Ik weet nog niet precioes hoe en wat, en door de stress van deze beslissing wil ik het ook even allemaal niet weten. Binnenkort maken we een opbouw-schema, en verder wacht ik het nu even af.
 Mijn stappenplan om te oefenen het huis uit te gaan, gaat vrij goed (maar in mijn hoofd voelt het slecht, want nu ben ik niet meer veilig weg van alle mensen).Ik fiets nu alleen naar therapie en ga weer alleen naar huis. Vaak ga ik even naar de Etos om één ding te kopen, dat is voor mij al heel veel. Meerdere boodschappen doen is nog te zwaar en eng nu.
In mijn hoofd blijft het helaas zo kut. Ja het kost tijd om je normaal op straat te voelen, na jaren thuis zitten. Maar het is gewoon zo kut; hartkloppingen en het gevoel dat ik geen adem meer krijg. Ik ben bang voor iedereen die langs me loopt, kijk ze niet aan. Als ik naar de grond kijk, voel ik me minder aanwezig..
Ik snap dat ik niet zomaar mijn angst kwijt ben, maar het is gewoon rot om zo te voelen..
Al met al positief. Goh, weer eens wat anders  Ik heb er moeite mee. Het is pijnlijk mijn fobie steeds minder te voelen. Het klinkt zo gek. Ik ben immers nog steeds zo angstig.
maar de tijden dat ik maandenlang verstopt zit, zijn denk ik voorbij.
Ik ken mezelf zo niet.
|
|
|
|
midnight whine
Gezondheid/Psyche | Mijn leven
|
26 Februari 2010 | 01:32:55
|
Het is al fucking laat.. maar whatever.
Al een week niks gelogd, dus het is wel weer tijd. En mijn kop zit vol.
 Pfff waar te beginnen.. deze week gaat het KUT. Nou ja. Gaat het eigenlijk wel kut? Het gaat altijd kut met mij. Altijd heb ik wel wat te zaniken, zagen of zeuren. En ja dat is ECHT zo. Bedoel, lees even alle logs en zie zelf.In therapie ben ik ook zo. Zoals ik in reactiescherm van vorige log al tiepte; t gaat niet zo goed. Niet zulk leuke dingen gebeurd. En ik zou fatallyyours niet zijn als dat niet eindigde in eenzame opsluiting. dus dat deed ik maar. en nog steeds. om vervolgens weer te zaniken.
Ondertussen heb ik een gesprek gehad en de uitslag is dat ik begeleid werk mag gaan doen, heel weinig maar iig een start. Ik hou dus mijn uitkering. Een week lang mag ik nadenken of ik dit wil (ja), of ik dit kan (denk het niet) en of het niet te zwaar is naast de energie die therapie me kost (niet dat ik er vaak ben, maar toch ook hier een ja).
Ik haat mezelf. wie wilde er godverdomme normaal zijn??!!
Dit is wat ik zou moeten doen, maar ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat ik ziek wil blijven. want ik zou het liefst dit afslaan, lekker in mijn veilige eenzame hol blijven, waar geen mensen zijn. Lekker janken om mijn mislukte leven en afzondering.
Steeds meer heb ik het gevoel dat ik gek ga worden, dat mijn hoofd uit elkaar gaat knallen, dat ik niet meer kan. Maar het gaat toch beter? Ik snap het allemaal niet meer.
Alles blijft chaos, ik ben verschrikkelijk emotioneel labiel en ben elke dag wel tig keer van streek en dan reageer ik ook extreem emotioneel. ik voel me machteloos tegenover mijn gevoelens.
en ik altijd maar denken dat ik al zoveel voelde, maar het kan dus blijkbaar erger.
Het gekke is, ik voel mij zo eenzaam, maar toch wil ik geen mensen zien. zo ben ik altijd geweest en ik heb er altijd een hekel aan gehad. Ik wil zo graag geliefd zijn, maar ik durf niet eens iemand van me te laten houden, ik durf NIETS met andere mensen. en dan keer op keer wil ik normaal zijn, maar normaal zijn lijkt iets wat ik nooit kan zijn. ik voel mij zo opgegeven. wat ik wil zeggen kan ik niet eens uitleggen. het is een complex, laaaaaang verhaal.
ik voel mij een loser dat ik niemand heb en mijn dagen één voor één in m'n eentje doorbreng. ik voel mij zo waardeloos, wat heb ik ooit nog te bieden, aan wie dan ook...
ja ik ben weer in een wanhopige bui. ik voel mij tot niets in staat.
Waarom is voor mij alles teveel, lukt het mij niet om contacten in stand te houden? waarom lukt het mij niet me aan afspraken te houden, waarom ben ik uberhaupt zo panish voor afspraken?? Waarom ben ik zo moe en lusteloos en zo fokking negatief over alles wat maar kan? waarom heb ik geen doel in mijn leven, zoals iedereen, waarom stel ik alles uit wat ik zou willen, omdat ik er ook zo bang voor ben?
Waarom put het mij uit om met iemand af te spreken, waarom put alleen de gedachte al mij uit?
Hoe houden mensen het toch vol om met triljoen anderen contact te houden, en dan zoveel, ik kan dat echt niet.. hoe houden mensen het vol om te luisteren naar anderen? hoe houden mensen een baan vol, of een school? hoe kan iemand ooit met een vent naar bed gaan, ik zou het nooit durven.
ik snap de wereld niet en de wereld snapt mij niet. ik wil het zo graag allemaal wél snappen.. maar ik begrijp mezelf niet eens.
Hoe kunnen mensen mij ook begrijpen..? zou jij het begrijpen dat iemand van 21 jaar het liefst 24/7 op bed ligt? dat diegene nooit van zn leven gewerkt heeft en 0,0 diploma heeft? dat diegene nooit uit is gegaan, en het hele pubercircuit gemist heeft, en voor wat? een leven tussen 4 muren.
hoe kan iemand begrijpen dat ik dit doe, dat ik dit wil en niet wil, dat ik geen keuze kan maken? hoe kan iemand begrijpen dat ik mezelf dit jaar in jaar uit aan blijf doen, en ondertussen mijn leven allang heb weggegooid. hoe kan iemand snappen dat ik alle mooie dingen van het leven weg gooi, alles voor die allesoverheersende angst..
NIEMAND BEGRIJPT DAT.
geloof me, je hebt geen idee
(en dit valt dus allemaal onder het kopje "zagen zeuren zaniken", dus je hoeft me ajb niet iets aardigs te zeggen) |
|
|
|
No sense
Persoonlijk | Angststoornissen
|
20 Februari 2010 | 19:40:05
|
En er is weer een weekje voorbij.
Ik weet niet zo goed hoe ik mij voel. Zie weinig verandering en dus schrijf ik maar weer hetzelfde.
Ik vind het zo moeilijk om van de medicijnen af te blijven. Paar dagen geleden voor de zoveelste keer een flinke klap gehad, mijn hoofdpijn gaat al niet meer weg. Mijn lijf voelt kapot. Ik wil dit niet doen.. ik blijf mezelf de afgrond inwerken, maar kan niet anders.
Nog niet gemails naar dat traject voor begeleid wonen (zie reactiescherm vorige logje). Doe nog wel.
Alles is weer eens teveel, elke fokking afspraak, elke fokking notitie in mijn agenda (en dat zijn er niet eens veel) en elk fokking woord wat uit iemands mond komt. Ik voel chaos, ik bén chaos.
Kut verplichtingen, ik háát ze. Ik ben daar te dom voor, ik ben een klein kind en kan ze niet aangaan.
Binnenkort ook een keuring of ik nog steeds arbeidsongeschikt ben. Ik ben al 4 jaar 100% arbeidsongeschikt.. maar volgens mij gaat het steeds beter..
en fuck me; ik wilde toch beter worden???!!! Nu puntje bij paaltje komt wil ik opeens niet meer. Hou dat enge kut-leven lekker bij je en laat mij erbuiten. Ik wil niet werken. Ik wil geen opleiding. Ik wil niet bestaan, ik weet niet hoe dat moet.
Sorry hoor voor dat eeuwige gezeik. Ik word er zelf ook moe van.
ik mis mijn angsten. nou ja, degene die wat minder zijn dan anders. ze zijn er nog, maar ze worden minder.
en dat is eng. nu moet ik leven, als ik bang ben niet. en iedereen ziet het aan me, dat het beter gaat. maar ik voel mij vanbinnen gewoon zo somber. ik snap mezelf niet en ik snap de wereld niet. mijn hoofd zit zo vol.
Ik kan beter maar stoppen met schrijven cuz i don't think i make any sense..
|
|
|
|
another week has past
Persoonlijk | Mijn leven
|
14 Februari 2010 | 16:37:45
|
|
Het voelt alsof ik al een eeuwigheid niet heb geschreven...
het voelt of al het contact langs me heen gaat. Of eigenlijk is dat ook gewoon zo. Alle woorden glijden langs me heen, ik hoor ze wel, maar dat was het dan ook.
ik ben moe (goh wanneer niet) en heb afgelopen week ook bijna alleen op bed gewleden.
Sommige dagen bestonden uit deeltijd, slapen, eten en eventjes computeren & tv kijken.
Andere dagen was er geen deeltijd, en lag ik meer dan 12 uur van de dag in bed.
logisch gezien kan ik niet eens moe zijn, want ik voer geen flikker uit.
verder gaat het redelijk. ik kom de dagen door en dat is nu even het enige waar ik me op kan richten. ik heb geen energie voor al die andere dingen. ben met behandelaar aan het kijken of er ergens een plek is voor mij om begeleid te wonen. ik bedoel het absoluut niet gemeen tegen mijn ouders, maar het gaat thuis gewoon niet meer.
maarja, dat was eigenlijk al jaren zo. ik ben bijna 22 en als ik in deze situatie blijf zitten, krijg ik niet echt de kans om te herstellen van m'n angststoornis en depressie. er is hier een te nare geschiedenis waarin ik niet kan blijven, ik heb rust nodig.
af en toe komt er opeens een enorm depressief gevoel op. en dan vind ik het heerlijk om enkel in bed te liggen, onder de dekens, veilig afgezonderd van de wereld. dan huil ik.
Ik wil zo niet zijn, ik wil zo niet denken, ik ben zo ongelukkig.
die gedachten maken me bang en nog depressiever. ik twijfel zo aan mezelf, aan het leven..
en zoals altijd voel ik me weer verschrikkelijk eenzaam. |
|
|
|
|
|
